நீங்கள் எந்த ஊருக்கு போறீங்க..

நீங்கள் எந்த ஊருக்கு போறீங்க..

ஒரு சமயம் நீண்ட தூர பயணம் (வருடம் தோறும் செல்லும் இமயமலை பயணம் thaan) சென்று கொண்டு இருந்தேன். எனது பயணத்தில் எப்போதும் side upper berth தான் தேர்ந்து எடுப்பேன். அதில் தான் independance கிடைக்கும். 

எப்போதுமே ரயிலில் அல்லது வெளியில் சாப்பிடும் பழக்கம் எனக்கு இல்லை. நெருப்பில்லாமல் செய்யும் சமையல் ரயிலில் செய்து விடுவேன். நெருப்பில்லாமல் சமையலா என யோசிக்க வேண்டாம்.

உதாரணமாக, thermo water பாட்டில்ல்லில் இருந்து சூடு தண்ணீரில் அவல் தேவையான அளவு போட்டு, ஊற்றிவிட்டால் சிறிது நேரத்தில் ரெடியா ஆகிடும். கூடவே தக்காளி பொடியாக நறுக்கி அதில் போட்டால் poha ரெடி ஆகிடும். 

sprouts, வெள்ளரிக்காய், கேரட் போல துருவி போட்டால் சாலட் ரெடி ஆகிடும் விடும். இப்படி தான் தான் சாப்பாடு செய்து ரயில் பயணத்தின் போது சாப்பிடுவேன். 

இதை கூடவே ரயிலில் பயணித்த ஒருவர் கவனித்தபடி, என்னிடம் வந்து அய்யா நீங்கள் எந்த ஊருக்கு போறீங்க.. என்று கேட்டார். 

 

அவரிடம் சிரித்துக் கொண்டே, ஏன் அப்படி கேட்கறீங்க என்றேன். 

 உங்கள் சாப்பாடு தயாரிப்பு வித்தியாசமாக இருக்கு. கொஞ்சம் கீழ இறங்கி வாங்க நாம கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து கொண்டு பேசலாம். பொழுது போன மாதிரி இருக்கும் இல்லையா.. என்றார்..

நீங்கள் சொல்வது சரி தான். ஆனால் உங்களுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்தால், நேரம் போகும் அதனால் பயன் இல்லை. energy save பண்ணனும்னா பேசாமல் இருக்க வேண்டும் அப்போ தான் சத்தானா உணவு சாப்பிடும் போது, ஆரோக்கியம் கை கூடும் இல்லையா. அத்துடன் எனக்கு நிறைய வேலை இருக்குது, என்றேன்.

ஓடும் ரயிலில் அப்படி என்ன சார் வேலை என்றார்? நான் ரயிலில் எப்போதும் வெளியில் சாப்பிட மாட்டேன். யாருடனும் பேச மாட்டேன். ஒரு tablet மற்றும் mini keyaqq board வைத்துக் கொண்டு புத்தகம் எழுதி விடுவேன். அப்படி தான் நிறைய புத்தகங்கள் எழுதி இருக்கிறேன்.

நிறைய வேலை இருக்குதுன்னு சொன்னதும் நான் பேச விரும்பவில்லை என்பதை அவர் புரிந்து கொண்டு அமைதியாக தூங்க போயிட்டார்.

நேரத்தை productive ஆக பயன்படுத்தவும் குறைவான செலவில் ஆரோக்கியமாக சாப்பிடவும் தயார் செய்து கொண்டு விட்டதால் 30 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து ஆண்டு தோறும் ஒரு மாத கால இமயமலை பயணம் செய்து வருகிறேன். 

ஆனால் என்னுடைய இந்த பதிலை கேட்ட இன்னொரு பயணி இவர் என்ன கூட இருப்பவர் கூட பேச மாட்டிட்டேன் என்கிறார் என்பது போல பார்த்தார்.

இப்பவும் அப்படித்தான் என்பதை அவருக்கு அமைதியாக ஒரு புன்னகை மூலம் செய்து விட்டு எனது பயணத்தில் என்னுடைய வேலையை தொடர்ந்து செய்து வந்தேன்.