வெளிச்சத்திற்கு வாங்க 28

 

“வெளிச்சத்திற்கு வாங்க...”

-   28 -

“கொடு” என்பவர்களை விட, “எடு” என்பவர்கள் இன்றைய நாளில் அதிகமாகிவிட்டது. கொடுக்காதவர்களை, கொடுமைக்காரன் என்றா சொல்வது.

இறந்தவர்களுக்கு திதி அல்லது தர்ப்பணம் தர வேண்டும் என்று சொன்னால், பலரும் அதனை செய்யாமல், அதற்கு காரணம் தேடுகின்றனர். மக்கள் மத்தியில் மாற்றம் வந்து விட்டது.

ஜீன்ஸ் போட்டால் பொண்ணு, சுடிதார் போட்டால் ஆண்டி, சேலை கட்டினால் பாட்டி என சேர்த்து சொல்லும்படி காலம் மாறி விட்டது. ஒட்டிக்கோ கட்டிக்கோ என உடைகள், நாகரீகம் என்ற பெயரில் உலா வந்து கொண்டு இருக்கின்றன.

காலத்திற்கு ஏற்ப வாழ பழக வேண்டும் என்பதில் மாற்று கருத்து இல்லை என்றாலும், இன்றைய இளைய செல்லங்களுக்கு நமது தமிழ் கலாச்சாரத்தை சொல்லி புரிய வைக்க வேண்டாமா? என்ற ஏக்கம் தான் இது போன்ற சிந்தனைகளை எழுத வைக்கிறது.

இன்றைய நாளில் இப்படி இளைய தலைமுறைகள் அறிவு பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்ளும்படி சொல்லி தருபவர்களும் இல்லை.  அதனால் அதை கேட்டுக் கொள்பவர்களும் இல்லை. தவறுகளும் தவற விட்டவைகளும் இருபக்கமும் உள்ளது. நாமும் இதை இப்படியே விட்டு விட முடியுமா என்ன?

இப்போ பாருங்கள் மாஹலய பக்ஷம் தொடங்கி விட்டது. மாஹலய பக்ஷம் என்பது, புரட்டாசி மாத அமாவாசைக்கு முந்தைய பதினைந்து நாட்கள். அதை தொடர்ந்து மகாளய அமாவாசை அடுத்த வாரத்தில் வர இருக்கிறது. இந்த பதினைந்து நாட்களில், செய்ய வேண்டிய சடங்குகள், அதனால் கிடைக்கும் பயன்கள், எப்படி இறந்தவர்களுக்கு, எப்போது இந்த திதி தர வேண்டும் என சொல்ல தொடங்கினால் ஒரு சில பக்கம் போதாது.

அது தொடர்பான சில சிந்தனைகளை தேவைக்கு ஏற்ப உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதின் மூலம் மற்றவர்களுக்கு அறிய செய்வதில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி தானே..

பிறப்பு என ஒன்று இருந்தால் இறப்பு என நிச்சயமிருக்கும் தானே. கரு உருவாகி, அது திருவாக வேண்டும் என்பது தான் பிறப்பின் நோக்கம். இது இப்படியே நடக்கிறதா என்றால், அது ஒரு பில்லியன் டாலர் கேள்வியாக தான் நம் முன் வந்து நிற்கும்.  இது  சரியும் இல்லை. தவறும் இல்லை. இருப்பதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ள பழகி கொள்ள வேண்டும் இது தான் பக்குவம் வந்த மனத்தின் நிலை.

இந்த உலகில் பிறந்த எவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் துன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள் என்பதை மறுத்து சொல்ல ஒருவரும் இருக்க முடியாது. அவரவர் வினை வழியே அவரவருக்கு பிறப்பு இன்ப துன்பங்கள் பேறு, இழவு,  இன்பமொடு, பிணி, மூப்பு, சாக்காடு இவ் ஆறும் முன் கரு உட்பட்டது என சாத்திரம் சொல்லும். இதனை பூர்வ ஜென்ம புண்ணியம் என ஐந்தாம் பாவத்தை  காட்டி சோதிடம் சொல்லும்.

கடிகாரம் தோன்றுவதற்கு முன்பு முன்னோர்கள் சூரியனை பார்த்து நேரத்தை கணித்தார்கள். அப்போ சூரியனும் தோன்றுவதற்கு முன்னால், என யோசித்து பார்த்தால் இருட்டாகவே இருக்கிறது  அந்த கொடிய இருளில் கிடந்த உயிர்கள் மீது இறக்கம் கொண்டு இறைவன் அந்த உயிர்கள் உய்யும் பொருட்டு போகங்களை படைத்து கொடுத்தான்.

உடலை பெற்ற அந்த உயிர்கள் விருப்பு வெறுப்புக்கு ஏற்ப, நல்லன மற்றும் அல்லன செய்து வினையை குவித்துக் கொள்கிறது. இந்த வினை அனுபவமே பிறப்பும் இறப்புமாக வருகிறது. இந்த பிறப்பு இறப்பு உடலுக்கே அன்றி உயிருக்கு இல்லை.

நம்மில் பலரும் பிறப்புக்கு செய்யும் சிறப்பை இறப்புக்கு செய்வதில்லை. இங்கே தான் தொடங்குகிறது சிக்கல். இந்த தொடர்ச்சியில் நன்றி மறந்து நலன் கெட்டு வளம் குறைந்து என வாழ்க்கையை வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்பட்டு விடுவோம்.

நம்மை மீட்டு பேணி காத்தவருக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டாமா? இந்த நன்றி தெரிவிக்கும் உணர்வு எல்லா உயிர்களிடத்தும் உண்டு. மற்ற உயிர்கள் வயிற்றுக்கு உணவு  கிடைக்கும் வரை தான் நன்றி காட்டும். அப்படி நன்றி காட்டுவதால் அவை மேல் நிலை அடைகிறது. அப்படி நன்றி காட்டும் செயல் தான் பிதுரர் வழிபாடு.

சரி....!. இருப்பவர்களுக்கு தானே நன்றி சொல்ல வேண்டும். இருப்பவர்கள் அவர்கள், இறந்து விட்டால், அவர்களுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டுமா? அப்படி நன்றி சொன்னால் அது அவர்களுக்கு போய் சேருமா? இதெல்லாம் சும்மா சார்.. யாரோ பிழைப்பு நடத்த இப்படி ஒன்றை செய்து விட்டு போய் விட்டார்கள் என்று சிலர்.

இறந்தவர்களுக்கு தானே திதி தர வேண்டும்... அப்படி என்றால், அந்த திதி கொடுக்கும் சடங்கில் இறந்தவர்கள் பெயரை சொல்லி தானே சடங்கு செய்கிறார்கள்.. இப்போ பாருங்க சார், பெயர் உடலுக்கு தானே, அந்த உடலை தான் எரித்து அல்லது புதைத்து விட்டோமே, அப்படி எரித்து அல்லது புதைத்து விட்ட உயிர் அற்ற அந்த உடலுக்கு அதன் பெயரை சொல்லி இந்த சடங்கு செய்வது மூடத்தனம் இல்லையா என கேட்க சில கருப்பு சட்டைகள் நம் முன் வந்து நிற்கும்.

புரியாத மொழியில் என்னவோ சொல்றாங்க, புரிந்து கொள்ள நமக்கும் தெரியவில்லை. புரிகிற மாதிரி சொல்ல அவர்களுக்கும் தெரியவில்லை. என்னமோ போங்க சார், என்னோட பர்ஸை காலி பண்ண இப்படி எதையாவது சொல்லி நம்மை சிக்க வைத்து விடுங்கள் என்று சந்தேகங்களை மூட்டை கட்டிக் கொண்டு வந்து நம் முன்னாடி கொட்டுவார்கள்.

பித்ரு சாபம், பித்ரு தோஷம், பிரேத சாபம் என சோதிடத்தை பார்த்து குறிப்புகள் மற்றும் சொன்னால் சோதிடர்களையும் சேர்த்து ஒரு திட்டு திட்டி போவார்கள்.

பிறருக்கு கிடைத்தது நமக்கு கிடைக்கவில்லையே என்று பொறமை படாத ஒரே விஷயம் “மரணம்” மட்டும் தான். அந்த மரணத்தை வெல்ல யாராலும் முடியாது. எந்த அறிவியலாலும் முடியாது. ஆனால் இந்த இறப்பு சடங்கிலும் சரி, இறந்த பிறகு செய்யவேண்டிய சடங்குகளிலும் சரி, பலரும் அக்கறை கொள்வதில்லை.

இதில் அடிப்படை உணர்வு நன்றி தெரிவித்தல் தான். ஆனால் சிலர், தன்னை வளர்த்து பெயர், பதவி என வாங்கி கொடுத்த சிலரிடம் கூட நன்றி கட்டாமல் எட்டி உதைக்கும்  ஈன குணத்துடன் இருப்பார்கள். இங்கே தான் தவறுகளும் சிக்கல்களும் சேருகின்றது. “நன்றி மறப்பது நன்று அன்று” என சொன்ன வள்ளுவரும், இந்த பிதுரர் வழிபாடு பற்றி சொல்லாமல் இல்லை. “தென்புலத்தார்” என்று இவர்களை சிறப்பு சொல்லி காட்டுகிறார்.,

இந்த சிக்கல்களை ஜாதகத்தில் நமக்கு அடையாளம் காட்டுபவர்கள் இருள் கிரகங்களும், ஒளிக்கிரங்களும் தான். பூர்வ புண்ணிய ஸ்தானம் என சொல்லும் ஐந்தாம் பாவகமும், சௌபாக்கியம் என சொல்லும் ஒன்பதாம் பாவகமும் தான். இந்த இடங்களில் உள்ள கிரக சேர்க்கை இந்த தோஷங்களை கோடிட்டு காட்டி விடும். இந்த தோஷங்களை பட்டியலிட்டு சொன்னால் பயமாக தான் இருக்கும்.

இந்த சிந்தனையின் தொடர்ச்சியை அடுத்த வாரம் சிந்திப்போம். இந்த மாஹலய பக்ஷத்தில் பிதுரர் வழிபாடு மட்டுமே சிந்தனையில் இருக்கட்டும்.

நல்லதே நினைப்போம். நல்லதே நடக்கும்.