புவி சொல்லும் கவி - திரு எழுகூற்றிருக்கை

வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் அருளியது

ஒரு பெருங் கரத்தால் ஒரு மலை எடுத்து ஆண்டு

இரு மருப்பாநினம் ஒருங்கு காத்தனை

ஒரு காரணத்தால் இரயுதாய் மகவாய்

மூவாப் பொதுவர் முல்லை இரு நகர்

ஒன்று இடை வளன்ர்தனை ஒரு பேய் உருண்டு

எஞ்சலில் களியோடு மூன்று பொழுதினும்

நாளைத் தூக்கிய இருமரு தழிப்பான்

ஒருரற் கட்டுண்டு ஒருவாறழுதனை

இருதிரு வடியாற் சகடு கொன்றனை

முன்நாற் புலவர் தம் ஐவகை நிறத்த

நாற்கவி சூடினை மூவிரு சமயத்து

ஒன்றுந்தேவரும் யான் ஒருவனே என

இரங்குபு மூன்றாம் மைத்துனர் குணர்த்தினை

நாற்பயன் விழைவார்க் கஞ்சல் நல்கி

ஆறமர் சடையான் ஆதியர் வழுத்த

அள்ளிக்கேனிக்கு ஐ என அமர்ந்தனை

நான் கூறிடு முத்தமிழ்க் கவி ஒலியும்

இரு காதிடை கொளற்கு ஒரு சிறிது வேட்டனை

ஓரம் ஆர்ந்த இருமையிற் கொடியார்

அவையிடை முத்தொத்து அறலுக்கு அழுதாள்

உவகையினால் உன்னுயரருள் விளக்கினை

ஐவர் ஒன்று எனும் பேர் வாணற் செற்றனை

அறுவை பற்பல கொண்டு அணிமரம் ஏறினை

ஐங்கணைக் கிழவனை மகவாய் பெற்றனை

நாலொடு மூன்று நன்மகர்த் துணித்த

ஈர்வாள் ஏந்தும் ஒரு பெரு மாமனைக்

கடற்படையுடன் கெடக் காய்ந்தர சாண்டனை

கண்ணன் உன் திருப்பேர் காசில தாயின்

என் துயர் கண்டே இருப்பா யாதலின்

நந்துறத் தணந்து நலமுழு தருள்வாய்

செச்சை ஆங்காங்கு தெரிதர நிவந்த

பச்சைமால் வரை நேர் பார்த்தசாரதியே.

புத்தகம் பற்றிய உங்கள் எண்ணக் கருத்துக்களை இங்கே பகிர்ந்து கொள்ளலாம்

.