14. கங்கை சொல்லும் பாடம்.

 - 14 -

கங்கை சொல்லும் பாடம்: ஆசிரியர் விசு அய்யர் 

               கங்கையின் நீரை நதிகளில் நின்று கொண்டு நாம் பார்க்கும் போது, ​​வானம் மற்றும் மரங்களின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமல்ல, நம்முடைய சொந்த உருவமும் நமக்குத் தெரியும். அது தன் வேகத்தில் நம்மை முழுமையாக காட்டாமல் இருக்கலாம். ஆனால் புனித நீர் நம்மை நமக்கு காட்டும் ஒரு கண்ணாடியாக இருக்கிறது. ஒரு சில நிமிடம், தண்ணீரில் இருந்து நம்மை பார்க்க வேண்டும் அவ்வளவு தான். 

   இது நம்மைச் சுற்றியுள்ள இயற்பியல் உலகத்தை மட்டுமல்ல, நமது சொந்த உள் நிலையையும் வெளிப் படுத்துகிறது. நீர் நம் உருவத்தைப் பிரதிபலிப்பதால், அது நம் சொந்த வாழ்க்கையையும், நம் எண்ணங்களையும், நம் செயல்களையும் பிரதிபலிக்க நம்மை அழைக்கிறது.

               உங்களுக்கு தெரியுமா? ஹரித்வாரில், கங்கை நதியின் இருபுறமும் படிக்கட்டுக்கள் இருக்கும். அதில் இறங்கி குளிக்க முடியும். ஆனால் அந்த கடைசி படிக்கட்டில் ஒரு இரும்பு சங்கிலி கட்டி இருப்பார்கள். ஏன் தெரியுமா? ஆமாம். கங்கை நதியில் இறங்கி நிற்கும் போது, நதியின் வேகத்தில் நம்மை அடித்து சென்று விட கூடாது என்பதற்காக அந்த சங்கலி கயிற்றை இறுக பிடித்துக் கொண்டு ஆற்றில் இறங்க வேண்டும்.  

               நிற்க.! ஏன் இப்படி இரும்பு சங்கிலியை கட்டி இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு காரணம் இயல்பு நிலையில் இருந்து நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் இதனால் நமக்கு கற்றுக் கொள்ளும் பாடம் என்ன என சிந்திக்க வேண்டாமா?

               கங்கை கரையில் உள்ள இரும்பு, குளிக்க செல்லும் நமக்கு அந்த சங்கிலி தடை அல்ல. அது நதியில் இறங்கும் போது, நம் நிலை தடுமாறாமல் இருக்க நம்மை சரி செய்து கொள்ள (to balance) அது உதவும். அது போல தான் புதிய முயற்சியில் இறங்கும் போது, நம் பயணத்தை மட்டுமே முன் நோக்கி செல்லும் போது, நம்மை சம நிலை படுத்திக் கொள்ள நமது செயல்களை, சுய பரிசோதனை செய்து கொள்ள வேண்டும்.  அது தான் நம்மை, நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தை வழி நடத்த ஒரு ஊன்றுகோலாக இருக்க வேண்டும். நதியில் இறங்கும் போது, ஊன்று கோலாக இரும்பு சங்கிலி இருப்பது போல நம் வாழ்க்கையில் சுய பரிசோதனை நம்மை வழி நடுத்தும்.